عبد الحى حنفى رساله‌اى نوشته و نام آن را اقامة الحجة على أنّ الاكثار فى التعبّد ليس ببدعة گذارده است و در آن نام عده‌اى از صحابه و تابعين را كه كوشش فراوان در بندگى خدا داشته و عمرشان را در آن راه نهاده‌اند ، ذكر مىكند . اين رساله كه به سال 1311 ه در هند چاپ شده است ، داراى فوايد زيادى است كه نمىتوان محتواى آن را ناچيز شمرد . او در همان رساله مىنويسد : خلاصهء مطلب كه به پيروى از علماى بزرگوار ، مورد قبول من نيز مىباشد ، اين است كه تمام شب را به عبادت مشغول بودن و در شبانه روز يك بار يا چند بار تمام قرآن را خواندن و انجام هزار ركعت نماز يا بيشتر و امثال اين گونه عبادات نه بدعت است و نه در شرع از آن نهى شده ، بلكه عملى نيكو و مطلوب است . اما اينكه گفته شده است كه چنين كارى مقدور نيست ، منشأ آن كسالت روحى از انجام عبادت زياد است و كسانى كه در تمام عمرشان نشاط انجام چنين عباداتى را ندارند و از رفتار پسنديده و عادات خدايى پارسايان و بندگان خالص خدا به دور و بىبهره‌اند ، مىپندارند كه چنين كارى غير مقدور است ، ولى كسانى كه شيرينى اطاعت و بندگى خدا را چشيده‌اند ، اين گونه اعمال را ، جزو امور عادى مىشمارند . مشكل اوراد و ختم‌ها انسان بررسىگر ، در طى كتاب‌ها و قاموس‌ها ، اعمال زياد طاقت فرسايى را كه بيش از هزار ركعت نماز وقت را اشغال مىكند ، مىيابد كه به افراد معمولى نسبت داده شده و احدى از ابن تيميه و ديگران ، چنان اعمال را منكر نشده و راويان چنان رواياتى را مورد طعن و انكار قرار نداده‌اند و فلسفهء آن بسيار روشن است ، زيرا انگيزه‌هايى كه ايجاب مىكرده فضايل ائمه عليهم السّلام را انكار كنند ، در آن موارد وجود نداشته است . اينك گوشه‌اى از آن اعمال را ذيلا خاطر نشان مىكنيم : 1 - عويمر بن زيد ، ابو الدرداء صحابى ( م 32 ) در هرروز صد هزار تسبيح مىگفته است . « 1 »

--> ( 1 ) . شذرات الذهب : 1 / 173 .